Przepisy i zgodność
Brytyjskie rozporządzenie kosmetyczne reguluje produkty kosmetyczne sprzedawane w Wielkiej Brytanii (Anglia, Szkocja i Walia) po brexicie. Jego treść zachowano w prawie brytyjskim i zmieniono załącznikiem 34 do Product Safety and Metrology etc. (Amendment etc.) (EU Exit) Regulations 2019 oraz kolejnymi aktami wykonawczymi.
Pod warstwą prawniczego języka widać, że Zjednoczone Królestwo zachowało architekturę unijnego rozporządzenia (WE) nr 1223/2009, a jednocześnie prowadzi własne egzekwowanie przepisów, własny portal zgłoszeń, własne ramy osoby odpowiedzialnej i coraz bardziej samodzielną kontrolę składników.
Brexit zdublował przepisy kosmetyczne, zamiast napisać je od nowa.
Produkty sprzedawane w Wielkiej Brytanii wymagają osoby odpowiedzialnej z siedzibą w Zjednoczonym Królestwie, osobnej brytyjskiej dokumentacji produktu, zgłoszenia w portalu Submit Cosmetic Product Notification (SCPN) oraz oznakowania zgodnego z przepisami brytyjskimi. Irlandia Północna nadal stosuje przepisy unijne na mocy Windsor Framework.
Po 30 latach w branży hair and beauty, ostatnio w kosmetykach private label (produkcja pod marką klienta), widzę, że to właśnie na brytyjskiej ścieżce zgodności najczęściej idzie się na skróty.
Szerszy obraz daje przewodnik po przepisach kosmetycznych na świecie, a same ramy unijne opisuje osobny przewodnik.
Ważne zastrzeżenie: nie jestem prawnikiem ani brytyjskim specjalistą do spraw regulacyjnych. To praktyczne spojrzenie z branży, nie porada prawna. W konkretnych sprawach lepiej skorzystać z pomocy wykwalifikowanego brytyjskiego doradcy ds. regulacyjnych.
Ten przewodnik obejmuje ramy prawne po brexicie, brytyjską osobę odpowiedzialną, zgłoszenie w SCPN, Irlandię Północną, zakazy dotyczące składników z 2026 roku oraz praktyczne konsekwencje.
Brytyjska zgodność w 2026 roku zaczyna się od struktury prawnej, która zastąpiła jurysdykcję unijną.
Z końcem okresu przejściowego po brexicie, 31 grudnia 2020 r., unijne rozporządzenie kosmetyczne (WE) nr 1223/2009 przestało obowiązywać bezpośrednio w Wielkiej Brytanii. W Irlandii Północnej obowiązuje nadal.
Jego treść zachowano w prawie brytyjskim przez załącznik 34 do Product Safety and Metrology etc. (Amendment etc.) (EU Exit) Regulations 2019. Od tego czasu ten zbiór przepisów, nazywany zwykle brytyjskim rozporządzeniem kosmetycznym lub UKCR, zmieniała seria aktów wykonawczych (statutory instruments) wydawanych przez rząd brytyjski.
Właściwym organem dla Wielkiej Brytanii jest Office for Product Safety and Standards (OPSS), część brytyjskiego Department for Business and Trade (DBT).
OPSS egzekwuje przepisy przez lokalnych inspektorów Trading Standards, którzy mają prawo kontroli i zajęcia towaru na poziomie sprzedaży detalicznej i dystrybucji.
Architektura brytyjskich przepisów kosmetycznych pozostaje wyraźnie ta sama co w unijnym rozporządzeniu (WE) nr 1223/2009.
Wymóg bezpieczeństwa produktu. Kosmetyki muszą być bezpieczne dla zdrowia ludzkiego w normalnych lub dających się racjonalnie przewidzieć warunkach stosowania. Standard bezpieczeństwa jest co do treści identyczny z unijnym art. 3.
Wymóg osoby odpowiedzialnej. Każdy produkt musi mieć osobę odpowiedzialną, teraz z siedzibą w Zjednoczonym Królestwie, która ponosi prawną odpowiedzialność za zgodność z przepisami.
Wymóg dokumentacji produktu. Każdy produkt musi mieć dokumentację produktu (PIF) prowadzoną przez osobę odpowiedzialną i dostępną dla OPSS na żądanie.
Okres przechowywania to 10 lat od wprowadzenia do obrotu ostatniej partii produktu.
Wymóg raportu bezpieczeństwa produktu kosmetycznego. Dokumentacja produktu musi zawierać taki raport (CPSR), zbudowany według tej samej architektury załącznika I co wersja unijna i podpisany przez wykwalifikowaną osobę przeprowadzającą ocenę bezpieczeństwa.
Wymóg zgłoszenia przed wprowadzeniem do obrotu. Każdy produkt trzeba zgłosić przed wprowadzeniem do obrotu, teraz w SCPN zamiast w CPNP.
Architektura oznakowania. Wykaz składników w nazewnictwie INCI, funkcja produktu kosmetycznego, nominalna zawartość, numer partii produktu, data minimalnej trwałości lub okres po otwarciu opakowania (PAO), ostrzeżenia w stosownych przypadkach, oraz nazwa i adres osoby odpowiedzialnej: wszystko zasadniczo zgodne z praktyką unijną.
Od brexitu zmieniło się kilka konkretnych elementów.
Siedziba osoby odpowiedzialnej. Musi znajdować się w Zjednoczonym Królestwie. Unijna osoba odpowiedzialna nie obsłuży rynku Wielkiej Brytanii.
Portal zgłoszeń. SCPN zastępuje CPNP, z osobnym zgłoszeniem, osobnymi danymi dostępowymi i osobnym numerem referencyjnym.
Organ doradztwa naukowego. W marcu 2021 r. Zjednoczone Królestwo powołało własną Scientific Advisory Group on Chemical Safety of Non-Food and Non-Medicinal Consumer Products (SAG-CS).
Ten organ przejął rolę unijnego SCCS w ocenach składników na potrzeby brytyjskie.
Cykl zmian. Unijne zmiany rozporządzenia (WE) nr 1223/2009 nie wchodzą automatycznie w życie w Wielkiej Brytanii; w Irlandii Północnej obowiązują tak jak dawniej, bo rozporządzenie jest tam nadal w mocy. Każda aktualizacja dla Wielkiej Brytanii wymaga własnego aktu wykonawczego. Dlatego od 2021 roku brytyjski i unijny wykaz substancji niedozwolonych zaczęły się rozchodzić.
Szczegóły oznakowania. Na etykietach dla Wielkiej Brytanii musi znaleźć się brytyjski adres osoby odpowiedzialnej. Przy produktach importowanych etykieta musi podawać kraj pochodzenia.
Tryb egzekwowania przepisów. Brytyjskie Cosmetic Products Enforcement Regulations 2013 określają wysokość kar, uprawnienia kontrolne i ścieżki egzekwowania przepisów przez Trading Standards. Naruszenie jednego z przepisów kosmetycznych wymienionych w załączniku 4 do tych regulacji samo w sobie stanowi przestępstwo, bez progu wagi czynu ani powtarzalności. Kary opisuje sekcja pytań i odpowiedzi poniżej.
Jedna unijna dokumentacja nie obejmuje Wielkiej Brytanii.
Marka sprzedająca na obu rynkach prowadzi dwa równoległe tory.
Dwie osoby odpowiedzialne, dwie dokumentacje produktu (o niemal identycznej treści, ale formalnie osobne), dwa zgłoszenia, dwa komplety etykiet z różnymi adresami osoby odpowiedzialnej i dwa punkty kontaktowe w sprawach regulacyjnych do utrzymania.
Treść pokrywa się w dużej mierze, ale rozdział prawny jest zupełny.
Zgodnie z art. 4 brytyjskiego rozporządzenia kosmetycznego każdy produkt kosmetyczny wprowadzany do obrotu w Wielkiej Brytanii musi mieć wyznaczoną brytyjską osobę odpowiedzialną.
Brytyjska osoba odpowiedzialna to osoba prawna lub fizyczna z siedzibą w Zjednoczonym Królestwie, której nazwa i brytyjski adres figurują na etykiecie produktu. Marka z siedzibą w Zjednoczonym Królestwie może pełnić tę rolę sama. Marka spoza Zjednoczonego Królestwa, w tym marka unijna, musi podpisać umowę z brytyjską osobą odpowiedzialną.
Obowiązki brytyjskiej osoby odpowiedzialnej wyglądają tak samo jak unijne, tyle że dotyczą przepisów brytyjskich.
Złożyć zgłoszenie w SCPN, zanim produkt trafi do obrotu w Wielkiej Brytanii. Prowadzić brytyjską dokumentację produktu przez cały cykl życia produktu i jeszcze 10 lat od wprowadzenia do obrotu ostatniej partii. Dopilnować, żeby CPSR spełniał wymogi załącznika 1 do UKCR i był podpisany przez wykwalifikowaną osobę przeprowadzającą ocenę bezpieczeństwa, a etykieta produktu odpowiadała wymogom UKCR (brytyjski adres, informacje wymagane przez przepisy brytyjskie w stosownych przypadkach). Odpowiadać na pytania OPSS dotyczące bezpieczeństwa i współpracować przy kontrolach Trading Standards. Zgłaszać do OPSS ciężkie działania niepożądane, kiedy wystąpią.
Komercyjny rynek tych usług w Zjednoczonym Królestwie jest dojrzały.
Marka wchodząca na rynek brytyjski może podpisać umowę z wyspecjalizowaną firmą, która obok pełnienia roli osoby odpowiedzialnej prowadzi zgłoszenia w SCPN, dokumentację produktu i monitorowanie zgodności z przepisami.
Typowy koszt takiej usługi to od 500 do 2 000 GBP rocznie (po obecnych kursach mniej więcej tyle samo w EUR/USD) przy niewielkim portfolio produktów marki, czyli struktura podobna do unijnego rynku tych samych usług. (Wszystkie kwoty w tym artykule są szacunkami orientacyjnymi, które różnią się w zależności od dostawcy, regionu i zakresu projektu.)
Część firm dolicza do stawki rocznej opłaty od produktu za zgłoszenia w SCPN i za aktualizacje dokumentacji produktu.
Przed podpisaniem umowy warto sprawdzić rzeczywistą siedzibę w Zjednoczonym Królestwie (zarejestrowane biuro, fizyczną obecność, a nie sam adres do korespondencji), doświadczenie regulacyjne i historię kontaktów z OPSS, sposób prowadzenia dokumentacji produktu wraz z możliwością jej przechowywania oraz dokładny zakres usług objętych stawką podstawową i to, co jest dopłatą.
Marka, z którą pracowałem w 2024 roku, kupiła usługę „UK Responsible Person”, a pod spodem okazał się adres do przekierowywania poczty, bez żadnego zaplecza regulacyjnego. Kiedy OPSS wysłał rutynowe zapytanie, odpowiedź nie przyszła przez wiele tygodni. Osoba odpowiedzialna formalnie była, operacyjnie jej nie było. Marka musiała w trybie pilnym podpisać umowę z prawdziwą osobą odpowiedzialną, przenieść dokumentację produktu i jeszcze raz zgłosić produkty w SCPN, pod własnym numerem. Tania usługa osoby odpowiedzialnej bywa taką usługą tylko z nazwy.
Na tę usługę dobrze jest zaplanować odpowiedni budżet, a rzeczywiste możliwości osoby odpowiedzialnej sprawdzić przed podpisaniem umowy.
Brytyjska osoba odpowiedzialna to zaplecze zgodności marki na tym rynku, a nie skrzynka pocztowa.
Portal Submit Cosmetic Product Notification to rządowy system online, w którym brytyjska osoba odpowiedzialna zgłasza każdy produkt kosmetyczny przed wprowadzeniem go do obrotu w Wielkiej Brytanii.
Cel. SCPN wypełnia przewidziany w UKCR wymóg zgłoszenia przed wprowadzeniem do obrotu.
Przekazuje też brytyjskim ośrodkom zatruć i zespołom ratownictwa medycznego NHS dane o składzie na wypadek nagłych sytuacji.
Dostęp. Zgłoszenia w SCPN składają wyłącznie brytyjskie osoby odpowiedzialne. Dostęp zakłada się przez rejestrację konta w OPSS, która zwykle zostaje rozpatrzona w ciągu kilku dni roboczych.
Wymagane informacje. Kategoria i postać fizyczna produktu, nazwa handlowa, marka i identyfikacja produktu, rodzaj opakowania, nazwa i adres brytyjskiej osoby odpowiedzialnej, receptura ramowa lub pełny skład, informacje o substancjach CMR, informacje o nanomateriałach (z dodatkowymi wymogami zgłoszenia, równoległymi do unijnego art. 16), wgrany projekt graficzny etykiety oraz zdjęcie opakowania.
Numer referencyjny SCPN. Po złożeniu zgłoszenia portal generuje niepowtarzalny numer zgłoszenia SCPN. Ten numer jest dowodem zgłoszenia i proszą o niego brytyjskie sieci handlowe, platformy sprzedażowe oraz służby celne przy weryfikacji zgodności.
Utrzymanie zgłoszenia. Brytyjska osoba odpowiedzialna musi bez zwłoki zaktualizować zgłoszenie w SCPN, kiedy zmienią się informacje o produkcie lub jego skład.
Na mocy Windsor Framework, czyli nazwy używanej przez Unię i Zjednoczone Królestwo od 2023 roku dla zmienionego protokołu w sprawie Irlandii Północnej, produkty kosmetyczne wprowadzane do obrotu w Irlandii Północnej nadal podlegają unijnemu rozporządzeniu (WE) nr 1223/2009.
To znaczy: produkty na rynek Irlandii Północnej zgłasza się w CPNP (nie w SCPN), wymagają osoby odpowiedzialnej z siedzibą w Irlandii Północnej lub w Unii i korzystają z unijnego formatu dokumentacji produktu oraz unijnych wykazów substancji niedozwolonych.
Kwalifikowane towary z Irlandii Północnej korzystają z „nieskrępowanego dostępu” do reszty Zjednoczonego Królestwa, ale zgłoszenie w SCPN i tak trzeba złożyć, zanim produkt trafi do obrotu w Wielkiej Brytanii.
Markom sprzedającym w Zjednoczonym Królestwie i w Unii nieskrępowany dostęp pozwala wprowadzać kwalifikowane towary z Irlandii Północnej do Wielkiej Brytanii bez dodatkowych zezwoleń i może sprawić, że na opakowaniu przeznaczonym do Wielkiej Brytanii wolno pokazać blok z osobą odpowiedzialną z Irlandii Północnej albo z Unii, co jest kwestią układu etykiety. Nie jest to uznanie zgodności z przepisami: ocenę bezpieczeństwa, dokumentację produktu i obowiązki dotyczące oznakowania ocenia się według prawa Wielkiej Brytanii na jego własnych warunkach, a nieskrępowany dostęp nie znosi dwóch obowiązków przesądzających o dostępie do rynku: osoba odpowiedzialna musi mieć siedzibę w Zjednoczonym Królestwie (Irlandia Północna liczy się jako Zjednoczone Królestwo), a produkt i tak podlega zgłoszeniu w SCPN. Osoba odpowiedzialna z siedzibą w Unii, mająca wyłącznie zgłoszenie w CPNP, nie obsłuży Wielkiej Brytanii.
Aktualne wytyczne najlepiej potwierdzić u własnej osoby odpowiedzialnej, bo w nieskrępowanym dostępie są wyjątki.
Brytyjska dokumentacja produktu i brytyjski CPSR powtarzają strukturę unijną, ale formalnie muszą być osobnymi dokumentami brytyjskimi.
Art. 11 UKCR nakazuje osobie odpowiedzialnej prowadzić dokumentację produktu dla każdego produktu wprowadzonego do obrotu w Wielkiej Brytanii i trzymać ją łatwo dostępną dla OPSS przez 10 lat od wprowadzenia do obrotu ostatniej partii.
Brytyjska dokumentacja produktu musi zawierać:
Opis produktu kosmetycznego. Specyfikację wyrobu gotowego i identyfikację receptury.
Raport bezpieczeństwa produktu kosmetycznego (CPSR). Brytyjski CPSR zbudowany według architektury załącznika 1, obejmujący część A (informacje o bezpieczeństwie) i część B (wnioski z oceny bezpieczeństwa), podpisany przez wykwalifikowaną osobę przeprowadzającą ocenę bezpieczeństwa.
Opis metody produkcji i oświadczenie o GMP. Opis procesu produkcji wraz z oświadczeniem o zgodności z dobrą praktyką produkcji, zwykle z powołaniem na ISO 22716.
Dowód deklarowanego działania. Materiał dowodowy dla oświadczeń użytych na etykiecie, na stronie internetowej i w reklamie.
Dane o testach na zwierzętach. Informacje o testach na zwierzętach przeprowadzonych przez producenta lub jego dostawców na składnikach lub na wyrobie gotowym, łącznie z testami wykonanymi na potrzeby innych przepisów. Prawo brytyjskie, tak jak unijne, zakazuje testów na zwierzętach do celów kosmetycznych.
Wymóg językowy. Brytyjska dokumentacja produktu musi być po angielsku: wymaga tego przejęte do prawa krajowego rozporządzenie, a angielski spełnia też wymogi językowe większości państw członkowskich Unii wobec bliźniaczych dokumentacji unijnych.
Brytyjski CPSR jest strukturalnie identyczny z unijnym, z poprawkami na odwołania właściwe dla przepisów brytyjskich.
Osoba przeprowadzająca ocenę bezpieczeństwa musi powołać się na obowiązujące w Wielkiej Brytanii ograniczenia (załącznik 3 do UKCR), obowiązujące tam substancje niedozwolone (załącznik 2 do UKCR) oraz akty wykonawcze, które zmieniały te wykazy od brexitu.
Kwalifikacje osoby przeprowadzającej ocenę bezpieczeństwa są w UKCR takie same jak w Unii: dyplom ukończenia studiów wyższych z farmacji, toksykologii, medycyny lub dziedziny pokrewnej albo kurs uznany za równoważny przez Secretary of State, i to właśnie tu załącznik 34 zastąpił odesłanie do państwa członkowskiego. Osoba z kwalifikacjami unijnymi zwykle może podpisać brytyjski CPSR, o ile zna wymogi właściwe dla Wielkiej Brytanii.
Konsekwencja praktyczna. Marka, która ma już unijny CPSR, zwykle prosi swoją osobę przeprowadzającą ocenę bezpieczeństwa o wersję brytyjską: odsyłającą do UKCR zamiast do unijnego rozporządzenia (WE) nr 1223/2009, oddającą aktualny brytyjski wykaz substancji niedozwolonych (od 2021 roku coraz bardziej odbiegający od unijnego) i stosującą aktualne brytyjskie limity stężeń składników. Treść pokrywa się w dużej mierze, ale dokument musi być formalnie osobny.
Szczegółowe wymogi i przebieg prac nad CPSR opisuje osobny przewodnik.
Marki sprzedające na obu rynkach prowadzą zwykle dwa równoległe zestawy dokumentów.
Podwójna dokumentacja produktu. Dwa osobne zbiory: jeden z adresem unijnej osoby odpowiedzialnej i odwołaniami do unijnego CPSR, drugi z adresem brytyjskiej osoby odpowiedzialnej i odwołaniami do brytyjskiego CPSR. Większość treści jest wspólna, ale zbiory istnieją osobno, a każdy prowadzi właściwa dla niego osoba odpowiedzialna.
Podwójne zgłoszenie. CPNP dla państw członkowskich Unii oraz Irlandii Północnej, SCPN dla Wielkiej Brytanii.
Warianty etykiet. Etykiety na rynek unijny z adresem unijnej osoby odpowiedzialnej, etykiety dla Wielkiej Brytanii z adresem brytyjskiej. Przy produktach wytwarzanych fizycznie poza Zjednoczonym Królestwem informacja o kraju pochodzenia może wymagać poprawki.
Synchronizacja aktualizacji. Przy zmianie receptury lub aktualizacji składnika trzeba zaktualizować obie dokumentacje produktu, oba zgłoszenia i projekty graficzne etykiet na oba rynki. Ta dyscyplina operacyjna to koszt zgodności na dwóch rynkach naraz.
Kontrola składników w Wielkiej Brytanii od 2021 roku coraz bardziej odbiega od praktyki unijnej, a 2026 rok przynosi najpoważniejszy jak dotąd zestaw zmian dotyczących tylko tego rynku.
Załącznik 2 do UKCR wymienia substancje niedozwolone w kosmetykach. Załącznik 3 wymienia substancje podlegające ograniczeniom, z konkretnymi limitami stężeń i warunkami stosowania. Załączniki 4, 5 i 6 obejmują dopuszczone barwniki oraz dozwolone konserwanty i filtry UV.
Zmiany w tych załącznikach wprowadza rząd brytyjski aktami wykonawczymi (statutory instruments, w skrócie SI), opierając się na opiniach naukowych SAG-CS (brytyjskiego odpowiednika SCCS).
SAG-CS ma węższy zakres działania niż unijny SCCS. Ocenia substancje na wniosek rządu brytyjskiego, wydaje opinie stanowiące podstawę do propozycji regulacyjnych OPSS i publikuje swoje ustalenia do konsultacji społecznych przed ostatecznym przyjęciem aktu.
Statutory Instrument 2026 No. 23 (urzędowo The Cosmetic Products Regulation (EC) No 1223/2009 (Restriction of Chemical Substances) (Amendment and Transitional Provisions) Regulations 2026) to najpoważniejsza z ostatnich brytyjskich zmian w składnikach.
Projekt zgłoszono do WTO 31 października 2025 r., konsultacje zamknięto 30 grudnia 2025 r., a przepisy końcowe wchodzą w życie w połowie 2026 roku.
Zakaz Enzacamene (4-Methylbenzylidene Camphor, 4-MBC). Od 15 lipca 2026 r. ten filtr UV jest niedozwolony w produktach kosmetycznych wprowadzanych do obrotu w Wielkiej Brytanii. Przechodzi z wykazu dozwolonych filtrów UV (załącznik 6 do UKCR) do wykazu substancji niedozwolonych (załącznik 2).
Zakaz szesnastu kolejnych substancji CMR. Sklasyfikowane jako CMR kategorii 1B lub 2 zgodnie z brytyjskim rozporządzeniem CLP, trafiają do załącznika 2 do UKCR jako pozycje od 1745 do 1760 i obowiązują od 15 sierpnia 2026 r. 4-MBC dopisano osobno, jako pozycję 1744 obowiązującą od 15 lipca 2026 r., więc nie należy do tej szesnastki: razem daje to siedemnaście pozycji. W szesnastce są Diphenyl(2,4,6-trimethylbenzoyl)phosphine oxide (TPO), Clothianidin, Dimethyl propylphosphonate, Dibutyltin maleate i jeszcze dwanaście substancji wymienionych w wykazie do tego aktu.
Okres przejściowy na wyprzedaż zapasów. Dwa osobne okresy. 4-MBC: zapas wprowadzony do obrotu w Wielkiej Brytanii przed 15 lipca 2026 r. i zgodny z zasadą oznakowania formaldehydu z ust. 2 preambuły do załącznika 5 w brzmieniu sprzed tej daty może być udostępniany na rynku do 14 stycznia 2027 r. włącznie. Szesnaście substancji CMR: zapas wprowadzony do obrotu przed 15 sierpnia 2026 r. może być udostępniany na rynku do 14 lutego 2027 r. włącznie. W żadnym z tych okresów nie wolno jednak dalej wprowadzać produktu do obrotu.
Oznakowanie formaldehydu. SI 2026/23 zaostrza też próg oznakowania dla substancji uwalniających formaldehyd i w tym jednym punkcie zbliża praktykę brytyjską do wymogów unijnych.
W latach 2021-2025 Zjednoczone Królestwo wydało wiele aktów wykonawczych aktualizujących załączniki kosmetyczne, zwykle w ślad za zmianami unijnymi, ale z własnym kalendarzem i zakresem.
Do najważniejszych z ostatnich lat należą SI 2022/659, SI 2023/836, SI 2024/455, SI 2024/1334, SI 2025/413 i SI 2025/901. Objęły zmiany ograniczeń z załącznika III dla substancji takich jak kwas kojowy, BHT, salicylan metylu i wybrane konserwanty, a także korekty filtrów UV. Żaden z nich nie dotknął załącznika 4: brytyjski wykaz barwników przez cały ten czas pozostał zamrożony w brzmieniu z 31 grudnia 2020 r., i to jedno z tych miejsc, w których marka zakładająca, że Wielka Brytania idzie za Unią, się myli.
Terminy wyprzedaży z wcześniejszych aktów sięgały końca 2025 roku i początku 2026 roku. Marki, które wciąż sprzedają produkty z substancjami objętymi zmianą receptury, mogą właśnie teraz korzystać z domykających się okresów wyprzedaży.
Kalendarz SI 2026/23 dobrze pokazuje, jak dziś działa polityka składnikowa po obu stronach.
12 stycznia 2026 r. Unia przyjęła rozporządzenie Komisji (UE) 2026/78 (unijna zmiana dotycząca substancji CMR), aktualizując unijne załączniki II, III, IV i V. SI 2026/23 nie jest jego brytyjskim odpowiednikiem: oba akty dotyczą różnych substancji. Akt unijny zajmuje się głównie srebrem jako barwnikiem, za czym Wielka Brytania nie poszła, a SI 2026/23 pracuje na 4-MBC, grupie substancji CMR i progu dla formaldehydu, w brytyjskich załącznikach 2, 5 i 6, i zostawia załącznik 4 w spokoju. Najbliższymi unijnymi odpowiednikami SI 2026/23 są wcześniejsze akty dotyczące tych samych substancji, a nie ten.
Dla marek sprzedających na obu rynkach oznacza to, że jeden „kalendarz zgodności” nie wystarczy. Każdy rynek ma własny harmonogram, a decyzje o zmianie receptury muszą uwzględniać ten rynek, na którym termin wypada wcześniej lub jest ostrzejszy.
Wielka Brytania i Unia rozchodzą się stopniowo, bez gwałtownych ruchów. Większość brytyjskich przepisów kosmetycznych nadal trzyma się blisko unijnych, bo rozchodzenie się dla samej zasady nie daje żadnej korzyści strategicznej. Ale ten powolny dryf jest realny i w 2026 roku sięga już tak daleko, że marka nie może liczyć na jedną unijną recepturę działającą na obu rynkach we wszystkich kategoriach produktów.
Lepiej planować zmiany receptur stopniowo, zamiast jednego wielkiego ujednolicenia. Kategoria produktów, z którą dziś nie ma żadnego kłopotu, za pół roku może wymagać uwagi z powodu kolejnego aktu wykonawczego po jednej albo po drugiej stronie.
Brytyjska ścieżka zgodności ma kilka powtarzalnych schematów, o których warto powiedzieć markom na różnych etapach.
Pięć kroków w typowej kolejności.
Wyznaczyć brytyjską osobę odpowiedzialną. Zanim ruszy jakakolwiek inna praca nad zgodnością, trzeba podpisać z nią umowę. Marka potrzebuje jej zarejestrowanego brytyjskiego adresu na etykietach i w zgłoszeniach, więc ta decyzja poprzedza domknięcie projektu etykiety.
Zbudować lub dostosować brytyjską dokumentację produktu i CPSR. Jeśli marka ma już wersję unijną, wersję brytyjską przygotowuje się razem z osobą przeprowadzającą ocenę bezpieczeństwa. Jeśli zaczyna od zera, całą dokumentację składa się z materiałów producenta i wkładu tej osoby.
Zaprojektować etykiety dla Wielkiej Brytanii. Muszą zawierać adres brytyjskiej osoby odpowiedzialnej, wykaz składników zgodny z UKCR i te informacje, których wymaga wyłącznie rynek brytyjski. Unijny projekt graficzny wolno użyć ponownie dopiero po osobnym przeglądzie.
Złożyć zgłoszenie w SCPN. Przez konto OPSS brytyjskiej osoby odpowiedzialnej, z kompletem informacji odpowiadających art. 13 i z wgraną etykietą produktu.
Zapewnić zdolność odpowiadania OPSS. Brytyjska osoba odpowiedzialna musi umieć odpowiedzieć na pytania OPSS bez zwłoki. Marki bez własnego zaplecza regulacyjnego w Zjednoczonym Królestwie mają to w standardzie usługi.
Typowy harmonogram. Marce z domkniętą zgodnością unijną dołożenie zgodności brytyjskiej zajmuje od 6 do 10 tygodni, licząc od podpisania umowy z osobą odpowiedzialną do produktów zgłoszonych w SCPN. Marce zaczynającej od zera zajmuje to tyle co pierwsze wejście na rynek unijny (od 3 do 6 miesięcy).
Typowy budżet. Roczne wynagrodzenie brytyjskiej osoby odpowiedzialnej od 500 do 2 000 GBP, dostosowanie dokumentacji produktu od 500 do 1 500 GBP za produkt (mniej, jeśli wersja unijna jest kompletna), korekta projektu etykiety od 300 do 800 GBP za produkt, zgłoszenie w SCPN od 200 do 500 GBP za produkt przez firmę zewnętrzną.
Cała dyscyplina operacyjna polega na utrzymaniu obu torów tak, żeby żaden się nie rozjechał.
Sprawdzać co roku osobę odpowiedzialną. Raz w roku warto potwierdzić, że nadal działa, jest zarejestrowana i odpowiada na pisma. Część dostawców zmienia strukturę, zmienia nazwę lub zwija działalność, a nieobecna osoba odpowiedzialna od razu otwiera lukę w zgodności.
Śledzić brytyjskie akty wykonawcze. OPSS i CTPA (Cosmetic, Toiletry and Perfumery Association) publikują informacje o obowiązujących i przygotowywanych aktach. Minimum to przegląd raz na kwartał pod kątem aktów dotykających własnych receptur.
Sprawdzić narażenie na SI 2026/23 przed 15 lipca 2026 r. Jeżeli którakolwiek receptura zawiera 4-MBC, zmiana receptury musi być gotowa przed tą datą dla nowej produkcji, a wyprzedaż istniejącego zapasu kończy się 14 stycznia 2027 r. Dla szesnastu niedozwolonych substancji CMR termin to 15 sierpnia 2026 r., a wyprzedaż kończy się 14 lutego 2027 r.
Aktualizować zgłoszenia w SCPN po zmianach receptury. Każda zmiana składu rodzi obowiązek aktualizacji zgłoszenia.
Obserwować rozchodzenie się Unii i Wielkiej Brytanii. Wykazy oddalają się od siebie stopniowo, więc substancja wciąż dozwolona w Wielkiej Brytanii bywa niedozwolona w Unii i odwrotnie; raz w roku wypada zestawić jedno z drugim razem z osobą przeprowadzającą ocenę bezpieczeństwa.
Trzy schematy, które widzę raz za razem, kiedy brytyjska zgodność się sypie.
Założenie, że unijna osoba odpowiedzialna obsłuży też Wielką Brytanię. Od 1 stycznia 2021 r. to niemożliwe, a przekonanie trwa. Produkty sprowadzone do Wielkiej Brytanii bez brytyjskiej osoby odpowiedzialnej są niezgodne z przepisami od pierwszej dostawy.
Założenie, że unijna dokumentacja produktu automatycznie zadziała w Wielkiej Brytanii. Treść pokrywa się w dużej mierze, ale dokument jest formalnie osobny, musi odsyłać do UKCR i musi oddawać brytyjski status składników.
Przegapienie brytyjskich terminów wyprzedaży. Zmiana receptury pod unijną nowelizację nie musi trafiać w kalendarz odpowiadającego jej aktu brytyjskiego. Produkt potrafi przestać być zgodny na jednym rynku, pozostając zgodnym na drugim.
Szczegóły opisują osobne przewodniki: wymogi dokumentacji produktu, przebieg prac nad CPSR oraz porównanie oznakowania w Unii, Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych.
Czy po brexicie nadal muszę przestrzegać unijnych przepisów kosmetycznych, żeby sprzedawać w Zjednoczonym Królestwie?
Nie, choć przepisy brytyjskie są co do treści bardzo podobne. Od 1 stycznia 2021 r. kosmetyki sprzedawane w Wielkiej Brytanii reguluje brytyjskie rozporządzenie kosmetyczne (UKCR), zachowane w prawie krajowym i zmienione załącznikiem 34 do Product Safety and Metrology etc. (Amendment etc.) (EU Exit) Regulations 2019. UKCR zachowało strukturę i treść unijnego rozporządzenia (WE) nr 1223/2009, ale jest już aktem prawnie osobnym i zmienia się samodzielnie, brytyjskimi aktami wykonawczymi. Sprzedaż w Wielkiej Brytanii wymaga osoby odpowiedzialnej z siedzibą w Zjednoczonym Królestwie, osobnej brytyjskiej dokumentacji produktu, zgłoszenia w SCPN (nie w CPNP) oraz oznakowania zgodnego z przepisami brytyjskimi, z brytyjskim adresem osoby odpowiedzialnej. Irlandia Północna to osobny przypadek: na mocy Windsor Framework produkty wprowadzane do obrotu na jej rynku nadal podlegają unijnemu rozporządzeniu (WE) nr 1223/2009, z osobą odpowiedzialną z Irlandii Północnej lub z Unii i ze zgłoszeniem w CPNP. Marka sprzedająca i w Unii, i w Wielkiej Brytanii prowadzi dwa równoległe zestawy dokumentów zgodności.
Czym jest SCPN i czym różni się od CPNP?
SCPN (Submit Cosmetic Product Notification) to rządowy portal prowadzony przez OPSS, w którym brytyjskie osoby odpowiedzialne zgłaszają produkty kosmetyczne przed wprowadzeniem ich do obrotu w Wielkiej Brytanii. CPNP (Cosmetic Products Notification Portal) to portal Komisji Europejskiej obejmujący 27 państw Unii oraz Norwegię, Islandię, Liechtenstein i Irlandię Północną. Oba systemy mają ten sam cel regulacyjny (zgłoszenie przed wprowadzeniem do obrotu plus dane dla ośrodków zatruć) i wymagają podobnych informacji (identyfikacja produktu, osoba odpowiedzialna, receptura ramowa, informacje o substancjach CMR i o nanomateriałach, projekt graficzny etykiety). Operacyjnie są rozdzielone: osobne dane logowania, osobne numery referencyjne, osobne bazy danych i osobne właściwe organy. Produkt sprzedawany i w Unii, i w Wielkiej Brytanii wymaga zgłoszenia w CPNP (przez unijną osobę odpowiedzialną) oraz zgłoszenia w SCPN (przez brytyjską), a jedno nie zastąpi drugiego. Oba zgłoszenia są bezpłatne.
Czy moja unijna osoba odpowiedzialna może pełnić także rolę brytyjskiej?
Na rynek Wielkiej Brytanii nie. Od 1 stycznia 2021 r. Zjednoczone Królestwo i Unia działają w osobnych ramach regulacyjnych. Brytyjska osoba odpowiedzialna musi mieć siedzibę w Zjednoczonym Królestwie, a unijna w państwie członkowskim Unii; ten sam podmiot nie obsłuży obu ról z jednej siedziby, z jednym wyjątkiem: Irlandia Północna liczy się jako Zjednoczone Królestwo dla wymogów brytyjskich, a jednocześnie pozostaje wewnątrz porządku unijnego na mocy Windsor Framework. W praktyce marki sprzedające na obu rynkach kupują dwie osobne usługi osoby odpowiedzialnej lub utrzymują dwa własne podmioty. Typowe koszty: usługa brytyjska od 500 do 2 000 GBP rocznie, usługa unijna od 500 do 2 000 euro rocznie przy niewielkim portfolio produktów. Obie role wiążą się z pełną odpowiedzialnością prawną za swój rynek i żadna nie przerzuci jej na drugą.
Jak Windsor Framework wpływa na zgodność kosmetyków z przepisami?
Na mocy Windsor Framework, czyli nazwy używanej przez Unię i Zjednoczone Królestwo od 2023 roku dla zmienionego protokołu w sprawie Irlandii Północnej, produkty kosmetyczne wprowadzane do obrotu w Irlandii Północnej nadal podlegają unijnemu rozporządzeniu (WE) nr 1223/2009. To znaczy, że zgłasza się je w CPNP, z osobą odpowiedzialną z Irlandii Północnej lub z Unii, i że muszą odpowiadać aktualnym unijnym wykazom substancji niedozwolonych, a nie brytyjskiemu załącznikowi 2 tam, gdzie te wykazy się rozchodzą. Kwalifikowane towary z Irlandii Północnej korzystają z „nieskrępowanego dostępu” i trafiają do reszty Zjednoczonego Królestwa bez dodatkowych zezwoleń, a osobę odpowiedzialną z Irlandii Północnej przestrzegającą tamtejszego prawa uznaje się za wypełniającą większość obowiązków brytyjskich, łącznie z oceną bezpieczeństwa, dokumentacją produktu i oznakowaniem. Nieskrępowany dostęp nie jest jednak obejściem wymogów brytyjskich: osoba odpowiedzialna z siedzibą w Zjednoczonym Królestwie (a Irlandia Północna liczy się jako Zjednoczone Królestwo) i tak musi zgłosić produkt w SCPN, zanim trafi on do obrotu w Wielkiej Brytanii. Status Irlandii Północnej znosi podwójną dokumentację, nie zgłoszenie. Aktualne wytyczne warto potwierdzić u własnej osoby odpowiedzialnej, bo przepisy Windsor Framework się zmieniały i mają konkretne wyjątki.
Czym jest brytyjskie SI 2026/23?
Statutory Instrument 2026 No. 23 (urzędowo The Cosmetic Products Regulation (EC) No 1223/2009 (Restriction of Chemical Substances) (Amendment and Transitional Provisions) Regulations 2026) zmienia załączniki 2, 5 i 6 do UKCR, zakazując kolejnych substancji w produktach kosmetycznych sprzedawanych w Wielkiej Brytanii. Najpoważniejsza zmiana to zakaz Enzacamene (4-Methylbenzylidene Camphor, 4-MBC), filtra UV używanego dawniej w preparatach przeciwsłonecznych, obowiązujący od 15 lipca 2026 r. Ten sam akt zakazuje szesnastu substancji sklasyfikowanych jako CMR kategorii 1B lub 2 zgodnie z brytyjskim rozporządzeniem CLP, w tym TPO i Clothianidin, od 15 sierpnia 2026 r. Produkty z 4-MBC wprowadzone do obrotu w Wielkiej Brytanii przed 15 lipca 2026 r. mogą być udostępniane na rynku do 14 stycznia 2027 r. włącznie, o ile spełniały też wymóg oznakowania formaldehydu z preambuły do załącznika 5 w brzmieniu sprzed 15 lipca 2026 r.; produkty z szesnastoma substancjami CMR wprowadzone do obrotu przed 15 sierpnia 2026 r. mogą być udostępniane do 14 lutego 2027 r. włącznie. W żadnym z tych okresów nie wolno jednak dalej wprowadzać produktu do obrotu. Akt zaostrza też wymogi oznakowania substancji uwalniających formaldehyd. Marka z recepturami zawierającymi którąkolwiek z tych substancji powinna domknąć przeglądy zmian receptury oraz zaktualizować dokumentację produktu, raporty bezpieczeństwa i zgłoszenia w SCPN przed tymi datami.
Czy potrzebuję brytyjskiego CPSR, jeśli mam już unijny?
Treść pokrywa się w dużej mierze, ale dokument musi być formalnie brytyjski. Brytyjski CPSR jest strukturalnie identyczny z unijnym (architektura części A i części B z załącznika I, podpis wykwalifikowanej osoby przeprowadzającej ocenę bezpieczeństwa), ale musi odsyłać do UKCR zamiast do unijnego rozporządzenia (WE) nr 1223/2009, oddawać obowiązujący w Wielkiej Brytanii wykaz substancji niedozwolonych (załącznik 2 do UKCR, od 2021 roku coraz bardziej odbiegający od unijnego załącznika II), stosować obowiązujące tam limity stężeń składników (załącznik 3 do UKCR) i powoływać się na kwalifikacje osoby przeprowadzającej ocenę bezpieczeństwa według standardów uznawanych w Zjednoczonym Królestwie. W większości przypadków wersję brytyjską przygotowuje ta sama osoba, która sporządziła CPSR unijny, wprowadzając odpowiednie poprawki. Brytyjski CPSR trzyma brytyjska osoba odpowiedzialna w brytyjskiej dokumentacji produktu, osobno od dokumentacji unijnej prowadzonej przez unijną osobę odpowiedzialną. Typowy koszt sporządzenia brytyjskiego CPSR, kiedy wersja unijna już istnieje, to od 300 do 800 GBP za produkt (mniej niż przy pierwszym CPSR, bo dane o bezpieczeństwie są wspólne).
Jakie są konsekwencje niezgodności z brytyjskimi przepisami kosmetycznymi?
W Wielkiej Brytanii egzekwowaniem kieruje OPSS, a na poziomie sprzedaży detalicznej i dystrybucji prowadzą je inspektorzy Trading Standards podlegli władzom lokalnym; w Irlandii Północnej organem egzekwującym jest rada dystryktu. Jedni i drudzy działają w ramach kar wyznaczonych przez Cosmetic Products Enforcement Regulations 2013, obowiązujące w całym Zjednoczonym Królestwie. Wobec produktów niezgodnych z przepisami można wydać nakaz usunięcia niezgodności, nakaz zawieszenia (zakazujący dalszego wprowadzania do obrotu), nakaz wycofania z rynku, nakaz wycofania od użytkowników końcowych oraz kary finansowe. Naruszenie przepisów UKCR wymienionych w załączniku 4 do tych regulacji samo w sobie stanowi przestępstwo, nie tylko wtedy, gdy się powtarza lub jest rażące. Przy skazaniu w trybie uproszczonym grozi za nie do trzech miesięcy pozbawienia wolności, a w Anglii i Walii dodatkowo grzywna bez górnej granicy. Brak zgłoszenia w SCPN, brak brytyjskiej osoby odpowiedzialnej lub istotna niezgodność z brytyjskimi przepisami o składnikach prowadzą zwykle do natychmiastowej reakcji, bo są to wymogi podstawowe, sprawdzalne podczas kontroli. Poza egzekwowaniem ustawowym brytyjskie sieci handlowe (Boots, Superdrug, John Lewis i inne duże sieci) oraz platformy sprzedażowe (Amazon.co.uk i pozostałe) prowadzą własną weryfikację zgodności przy przyjmowaniu dostawcy i podczas rutynowych audytów. Produkt, który nie przejdzie kontroli OPSS w Wielkiej Brytanii, zwykle w ciągu kilku dni traci dostęp do platform i do sieci handlowych.
Tę stronę przetłumaczyła AI z angielskiego oryginału, a terminy prawne sprawdziła w oficjalnym polskim tekście rozporządzenia. Przeczytaj oryginał po angielsku
Czytaj dalej
Niezależny przewodnik po dokumentacji importowej i eksportowej kosmetyków w 2026 roku. Wymogi celne UE, USA i Wielkiej Brytanii, kody HS, świadectwa wolnej sprzedaży, zmiany w IOSS, obowiązki z MoCRA i pułapki operacyjne, które kosztują najwięcej. Na podstawie 30 lat doświadczenia w branży hair and beauty.
Niezależny przewodnik po ochronie znaku towarowego marki kosmetycznej w 2026 roku. EUIPO, USPTO, UKIPO i system madrycki, klasy 3 i 5 klasyfikacji nicejskiej, koszty i terminy. Na podstawie 30 lat doświadczenia w branży hair and beauty. To nie jest porada prawna.
Kompletne, niezależne porównanie wymogów dotyczących etykiet kosmetycznych w UE, USA i Wielkiej Brytanii w 2026 roku. Elementy obowiązkowe, symbole, zasady językowe, ograniczenia techniki druku i lista kontrolna przed produkcją. Na podstawie 30 lat doświadczenia w branży hair and beauty.
