Productontwikkeling
Beweringen over cosmetica zijn de uitspraken die je doet over wat je product doet: op het etiket, in advertenties, op de website, op social media en in elk stuk marketing dat naar buiten gaat.
Ze zijn ook de snelste manier om een merk in de problemen te brengen bij de toezichthouder, als je ze niet goed aanpakt.
De meeste problemen met beweringen draaien om timing, niet om onbekendheid met de regels. De regels blijven liggen tot de verpakking al gedrukt is en de advertenties al lopen, en dan kost repareren een veelvoud van wat plannen had gekost.
Ik heb merken 8.000 EUR/USD zien uitgeven aan het herdrukken van de verpakking om er drie weken voor de lancering "dermatologisch getest" op te krijgen, terwijl het drie maanden eerder regelen in totaal 2.000 EUR/USD had gekost. (De kostencijfers in dit artikel zijn indicatieve schattingen die verschillen per fabrikant, per regio en per omvang van het project.)
Na 30 jaar in de hair-and-beautysector, het laatst in private-labelcosmetica, kan ik je vertellen dat beginnende oprichters bij beweringen duurdere fouten maken dan bijna waar dan ook.
Deze gids loopt met je door wat je juridisch mag zeggen, wat elke bewering kost, de fouten die ik het vaakst zie, en een snelle referentie voor veilige tegenover riskante formuleringen.
Beweringen over cosmetica zijn in elke serieuze markt gereguleerd. De twee kaders waar de meeste merkoprichters mee te maken krijgen, zijn de EU en de VS. Verkoop je in allebei, dan moet je per bewering aan het strengste van de twee voldoen.
De EU regelt beweringen over cosmetische producten in Verordening (EU) nr. 655/2013 van de Commissie, die zes gemeenschappelijke criteria vastlegt waaraan elke bewering moet voldoen. Die zes criteria zitten binnen het bredere kader dat de gids over de Europese cosmeticaverordening behandelt.
Naleving van de wettelijke eisen. Een product mag niet als voordeel opvoeren wat niet meer is dan het naleven van de wettelijke minimumeisen.
Het schoolvoorbeeld is een verpakking die aankondigt dat ze voldoet aan de Europese cosmeticawetgeving: naleving is de ondergrens, geen voordeel. "Niet op dieren getest" wordt hier vaak ten onrechte bij gezet. Artikel 20, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1223/2009 staat uitdrukkelijk toe dat je verwijst naar het feit dat er geen dierproeven zijn uitgevoerd, maar alleen als noch de fabrikant noch zijn leveranciers een dierproef hebben verricht of laten verrichten op het eindproduct, op het prototype of op enig ingrediënt daarin, en er geen ingrediënt is gebruikt dat anderen op dieren hebben getest om nieuwe cosmetische producten te ontwikkelen. Die voorwaarde reikt terug tot in de toeleveringsketen, en daardoor is de bewering moeilijk hard te maken, niet onwettig.
Juistheid. Zeg je dat een product honing bevat, dan moet die honing er bewust in zitten. Dat is criterium 2, punt 1, en het noemt geen percentage. Een werkzame concentratie komt pas een stap verder in beeld, onder criterium 3, punt 6, wanneer je de eigenschappen van de honing aan het eindproduct toeschrijft.
Zeg je "parabenenvrij", dan mag er geen enkel paraben in zitten, en de parabenen staan in vermelding 12 en vermelding 12a van bijlage V bij Verordening (EG) nr. 1223/2009. Een stof die formaldehyde afgeeft, zoals diazolidinyl urea, staat in vermelding 46, hoort tot een andere familie en maakt een uitspraak over parabenenvrij niet onwaar.
Bewijsmateriaal. Beweringen moeten worden gestaafd met toereikend en verifieerbaar bewijsmateriaal, op een niveau dat past bij het soort bewering.
Dat bewijs zit in het productinformatiedossier, waar de instanties op elk moment in kunnen kijken. Een bewering "klinisch bewezen" zonder klinische studie in het dossier is een nalevingsprobleem in wording.
Eerlijkheid. Beweringen mogen niet verder gaan dan wat het product werkelijk doet.
"Vermindert rimpels in 7 dagen" vraagt bewijs dat precies dat draagt, en als dat bewijs een studie is, een methodologie die deugdelijk, betrouwbaar en reproduceerbaar is. De verordening legt geen minimale panelgrootte op: hoeveel proefpersonen je test, is een methodologische keuze die je moet verantwoorden, en in de praktijk verwachten labs en retailers er rond de 30. Duidelijke overdrijving zoals "de beste crème ter wereld" hoeft helemaal niet te worden gestaafd, maar een superlatief dat prestaties voorspiegelt die verder gaan dan je bewijs, wel.
Billijkheid. Beweringen mogen concurrenten of hun ingrediënten niet op een oneerlijke manier zwartmaken.
Je mag niet suggereren dat een hele categorie (alle parabenen, alle siliconen, alle sulfaten) gevaarlijk is als de wetenschap dat niet draagt.
Met kennis van zaken beslissen. De bewering moet de consument genoeg echte informatie geven om een keuze te maken.
Vage beweringen die voordelen suggereren zonder ze ergens concreet aan vast te maken, halen dit criterium niet. "Verbetert de kwaliteit van de huid" helpt een consument niet kiezen. "Vermindert zichtbaar het uiterlijk van donkere vlekken binnen 4 weken bij tweemaal daags aanbrengen" wel.
De VS pakken het anders aan. Er is geen overkoepelende verordening voor beweringen over cosmetica zoals de EU die heeft. In plaats daarvan handhaven de FDA en de FTC een cruciaal onderscheid.
Een cosmetisch product is bedoeld om te reinigen, mooier te maken, de aantrekkelijkheid te bevorderen of het uiterlijk te veranderen.
Een geneesmiddel is bedoeld om de structuur of de werking van het lichaam te beïnvloeden, of om een ziekte vast te stellen, te genezen, te behandelen of te voorkomen.
Zodra je bewering van cosmetisch (het uiterlijk) naar geneesmiddel (structuur of werking) schuift, heb je in de ogen van de FDA een geneesmiddel. Voor geneesmiddelen geldt een volledig andere goedkeuringsprocedure, en die is duur en traag.
Beweringen die op geneesmiddelengebied belanden:
Beweringen die aan de cosmetische kant blijven:
Het woord "uiterlijk" draagt veel gewicht in de cosmeticamarketing. Het houdt beweringen bij zichtbare uitkomsten aan de oppervlakte, in plaats van bij een fysiologische verandering.
MoCRA (de Modernization of Cosmetics Regulation Act) vraagt daarnaast om onderbouwing van de veiligheid, ook al zijn de Amerikaanse regels minder expliciet over het onderbouwen van werkzaamheid dan de Europese. Voor het volledige beeld van de Amerikaanse nalevingsplichten buiten de beweringen om is er de gids over de FDA-regels voor cosmetica.
De FTC handhaaft daarnaast apart de eerlijkheid in reclame. Beweringen over cosmetica meet zij met dezelfde maat als elk ander consumentenproduct.
Suggereert je bewering een verandering in de structuur of de werking van het lichaam, of dat een ziekte wordt genezen of behandeld, dan heb je een bewering voor een geneesmiddel en niet voor een cosmetisch product. Schrijf haar om.
De meeste beweringen kun je met één woord anders formuleren zonder dat de marketing aan kracht inboet.
Het woord "uiterlijk" is de beste vriend van de merkoprichter. Gebruik het. "Vermindert het uiterlijk van rimpels" is een bewering over een cosmetisch product. "Vermindert rimpels" schuift op naar geneesmiddelengebied.
Gaat je bewering over het uiterlijk, over het gevoel, over de beleving of over hoe de consument het waarneemt, dan is het een bewering over een cosmetisch product.
Er is nog altijd bewijs voor nodig. Maar ze blijft aan de cosmetische kant.
Elke bewering die je op een etiket, in een advertentie of op een website kunt zetten, valt in een van drie categorieën. Elke categorie heeft een eigen kostenstructuur en een eigen mate van complexiteit.
Weten in welke categorie je beweringen vallen, is de manier om de duurste veelgemaakte fout in de productontwikkeling te vermijden: een bewering toevoegen nadat de verpakking gedrukt is.
Dit zijn beweringen die rechtstreeks vastzitten aan wat er wel of niet in de formule zit.
"Vegan." "Cruelty-free" (waar verklaringen van leveranciers dat dragen). "Siliconenvrij." "Sulfaatvrij." "Parabenenvrij." "SLS-vrij." "Parfumvrij." "Bevat hyaluronzuur." "Met 5 procent niacinamide."
Voldoet de formule aan de criteria, dan mag je de bewering doen. Wat het kost om deze beweringen te dragen, is in wezen wat de formule kost die ze waarmaakt. Je hoeft geen aparte tests te laten doen.
De werkwijze is eenvoudig. Je zet elke bewering die van de formule afhangt en die je zou kunnen willen, in je conceptbriefing. Bij de eerste formuleanalyse komt de fabrikant terug en vertelt hij welke de voorgestelde formule al waarmaakt en welke om herformulering zouden vragen.
Vraagt een bepaalde bewering dat je een actief ingrediënt vervangt dat juist het werk doet, dan heb je een afweging te maken.
Soms is de bewering meer waard dan het ingrediënt. Soms niet.
Hoe die beslissingen in de conceptontwikkeling passen, staat in de gids over het cosmetische productconcept.
Dit zijn beweringen waarvoor een aparte test nodig is, uitgevoerd op het eindproduct door een onafhankelijk lab of een klinisch panel.
"Dermatologisch getest." "Klinisch bewezen." "Geschikt voor de gevoelige huid." "Hypoallergeen." "Nikkelvrij." "Getest onder dermatologisch toezicht." "Vermindert het uiterlijk van rimpels met X procent." "Zichtbare hydratatie gedurende 24 uur."
Elk daarvan vraagt een specifieke test met een specifiek protocol, uitgevoerd op een representatief panel proefpersonen, met vastgelegde methodologie en resultaten.
Gebruikelijke bandbreedte van de kosten: 1.500 tot 5.000 euro per bewering per product.
Sommige van die tests kun je combineren. Een dermatologische verdraagbaarheidstest die zowel "dermatologisch getest" als "geschikt voor de gevoelige huid" draagt, is vaak één studie met twee uitkomsten.
Maar de kosten lopen op met het aantal beweringen en het aantal producten.
Hier wordt de duurste fout gemaakt.
Een oprichter besluit "dermatologisch getest" op het etiket te willen nadat de verpakking al gedrukt is, nadat de websiteteksten al geschreven zijn en nadat de eerste partij al in het magazijn ligt.
Wat het kost om die bewering op dat moment toe te voegen:
Totaal: 5.000 tot 15.000 euro voor een bewering die je vooraf voor niet meer dan de kosten van de test had kunnen regelen.
De duurste zin in de cosmeticamarketing is "die bewering voeg ik later wel toe". Elke keer, zonder uitzondering.
De oplossing is om vanaf het eerste gesprek met de fabrikant elke bewering op te sommen die je zou kunnen willen. Ook die waar je nog over twijfelt.
Beter een test inplannen die je uiteindelijk niet laat doen, dan aan het eind ontdekken dat je er een nodig hebt.
Dit zijn beweringen waarvoor zowel de formule moet kloppen als een audit of een certificaat van een externe organisatie nodig is.
"Vegan gecertificeerd" (door The Vegan Society, V-Label of vergelijkbaar). "Cruelty-free gecertificeerd" (Leaping Bunny, PETA). "COSMOS Organic." "Ecocert." "USDA Organic." "Fair Trade gecertificeerd."
Elk certificaat heeft een eigen normstellend orgaan, een eigen aanvraagprocedure, een eigen auditritme en eigen jaarlijkse kosten.
Gebruikelijke bandbreedte van de kosten: 500 tot 3.000 euro per jaar per certificaat, plus eenmalige aanvraagkosten.
Bij meerdere producten of bij naleving in meerdere markten lopen die kosten op.
Beweringen met een certificaat zijn de kosten waard wanneer de bewering centraal staat in de positionering van het merk en de klant er gericht naar zoekt.
Een natuurlijk merk dat mikt op klanten die actief naar COSMOS-gecertificeerde producten zoeken, heeft het certificaat waarschijnlijk nodig om geloofwaardig te zijn.
Een mainstreammerk dat "cruelty-free" in zijn teksten wil noemen, heeft misschien geen certificaat van Leaping Bunny nodig, zolang de feitelijke bewering waar en verdedigbaar is.
Een certificaat is een investering die je doet wanneer dat vertrouwenslabel telt voor je publiek, en geen automatische opwaardering van dezelfde bewering zonder certificaat.
In de merklanceringen die ik heb begeleid, zie ik steeds weer dezelfde vijf fouten. Ze zijn allemaal te voorkomen, meestal met een gesprek van 30 minuten op het juiste moment in de productontwikkeling.
Ze volgen hieronder, op volgorde van hoe vaak ze merken pijn doen.
Dit is veruit de duurste fout in de cosmeticamarketing, en hierboven raakte ik hem bij de tests door derden al aan.
Of de oprichter vergeet de bewering in de eerste briefing te zetten, of hij beseft pas bij het schrijven van de marketingteksten dat de bewering een test vraagt.
Op dat moment staat de formule vast, is de verpakking besteld, en kost de reparatie een veelvoud van wat het vooraf had gekost.
Oplossing: som in de conceptfase elke mogelijke bewering op. Laat de fabrikant je vertellen welke een test vragen, welke een certificaat nodig hebben en welke de formule vanzelf al draagt.
Beslis dan, niet later.
Een oprichter schrijft teksten waarin het product "collageen stimuleert", "acne geneest", "hyperpigmentatie behandelt" of "haar weer laat groeien".
Dat leest lekker. Het klinkt gezaghebbend.
Het kan het product onder de FDA-regels ook opnieuw indelen als geneesmiddel, en daarmee een volledig ander en veel duurder regelgevingskader in werking zetten.
Ook in de EU, waar de grens tussen cosmetica en geneesmiddel anders loopt, zijn beweringen verboden die de behandeling van een ziekte of een fysiologische verandering suggereren.
Oplossing: haal elke bewering door de "uiterlijktest". Gaat ze over hoe het product het uiterlijk of het gevoel van huid of haar verandert? Cosmetische bewering. Gaat ze over wat het product binnen in het lichaam doet? Bewering voor een geneesmiddel. Schrijf haar om.
"Parabenenvrij" is een bewering die toezichthouders steeds vaker als problematisch zien.
Ze suggereert dat parabenen gevaarlijk zijn, terwijl het wettelijk toegestane conserveermiddelen zijn met tientallen jaren aan veiligheidsgegevens achter zich.
De EU raadt "vrij van"-beweringen uitdrukkelijk af wanneer ze wettelijk toegestane ingrediënten zwartmaken, onder het criterium billijkheid van Verordening 655/2013.
"Vrij van"-beweringen struikelen ook over het criterium juistheid wanneer een ingrediënt in de formule de stof afgeeft waarvan je zegt vrij te zijn.
"Formaldehydevrij" terwijl je formule diazolidinyl urea bevat, is een onjuiste bewering, want diazolidinyl urea geeft formaldehyde af.
Oplossing: gebruik "vrij van"-beweringen spaarzaam, en alleen wanneer de bewering zowel juridisch verdedigbaar als echt juist is, de afgevende ingrediënten meegerekend.
Twijfel je, doe dan de positieve bewering (wat het product bevat) in plaats van de negatieve (wat er niet in zit).
"Vermindert rimpels zichtbaar in 7 dagen." "Verwijdert donkere vlekken in 2 weken." "Maakt haar 50 procent sterker."
Zulke beweringen klinken geweldig in een advertentie. Ze leveren ook in drie richtingen tegelijk een probleem op.
Vanuit de regelgeving vraagt elke specifieke bewering specifiek bewijs. Een bewering over "rimpelvermindering in 7 dagen" vraagt bewijs dat precies dat liet zien, met een methodologie die tegen kritisch nakijken bestand is.
Commercieel wekt de bewering een verwachting die het product moet waarmaken.
Klanten die binnen de beloofde termijn geen resultaat zien, laten negatieve reviews achter, vragen hun geld terug en beschadigen de reputatie van het merk.
Juridisch kunnen de FTC en de instanties van de EU-lidstaten optreden tegen beweringen zonder onderbouwing, met echte gevolgen voor het merk.
Oplossing: beloof minder op termijn en op details.
"Zichtbare verbetering van het uiterlijk van de huid bij consequent gebruik gedurende 4 tot 6 weken" is eerlijk, verdedigbaar en wekt realistische verwachtingen.
Wat de iets zachtere bewering aan verkoop kost, is bijna altijd minder dan wat te veel beloven aan schade oplevert.
Een veelgebruikte sluiproute van oprichters: kijken wat concurrerende merken op hun etiket zetten, vergelijkbare beweringen voor het eigen product schrijven, en door.
Het probleem is dat de concurrent tests kan hebben laten doen die jij niet hebt.
Of de concurrent doet beweringen die op het randje zijn en waar nog niet op is gehandhaafd.
Misschien overtreedt hij gewoon de regels en is hij nog niet gepakt.
Beweringen zijn niet als merknamen of de vormgeving van een verpakking, waar je je door anderen kunt laten inspireren. Beweringen hebben hun eigen bewijs nodig, voor jouw specifieke product, in jouw productinformatiedossier.
Oplossing: bouw je beweringen op je eigen bewijs. Wat doet jouw formule? Wat kan jouw fabrikant onderbouwen? Welke tests wil je betalen? Stel de lijst met beweringen samen uit die antwoorden, niet uit wat de concurrent doet.
De tabel hieronder toont gangbare herformuleringen van riskante naar veilige taal. Gebruik hem als eerste checklist bij het schrijven van marketingteksten.
| Riskante bewering | Veiliger alternatief | Waarom |
|---|---|---|
| "Verwijdert rimpels" | "Vermindert het uiterlijk van fijne lijntjes en rimpels" | "Uiterlijk" houdt het aan de cosmetische kant |
| "Geneest acne" | "Helpt het uiterlijk van de onzuivere huid te verbeteren" | Taal van behandelen suggereert een bewering voor een geneesmiddel |
| "Stimuleert collageen" | "Ondersteunt het uiterlijk van stevigheid en elasticiteit van de huid" | Structuur en werking horen bij geneesmiddelen |
| "Laat haar weer groeien" | "Ondersteunt het uiterlijk van voller en dichter ogend haar" | Hergroei is een bewering voor een geneesmiddel |
| "Gegarandeerd resultaat in 7 dagen" | "Zichtbaar resultaat bij consequent gebruik gedurende 4 tot 6 weken" | Een specifieke termijn vraagt bewijs dat erbij past |
| "Parabenenvrij" (zonder verdere toelichting) | "Geconserveerd met [alternatief systeem]" | Noemen wat er in de formule zit, haalt het criterium billijkheid wél; "zonder parabenen" draagt dezelfde zwartmakerij |
| "Niet op dieren getest" (toeleveringsketen niet geverifieerd) | Dezelfde uitspraak zodra verklaringen van leveranciers elk ingrediënt dekken, of "cruelty-free" met certificaat | Artikel 20, lid 3, staat het alleen toe als noch de fabrikant noch zijn leveranciers hebben getest of tests hebben laten doen |
| "Geneest" of "cureert" wat dan ook | "Helpt de huid er beter uit te zien of aan te voelen..." | Taal van behandelen deelt het product opnieuw in |
| "Natuurlijk" (zonder verdere toelichting) | "Gemaakt met X procent ingrediënten van natuurlijke oorsprong" | "Natuurlijk" zonder toelichting is moeilijk te verdedigen |
Hoe die keuzes samenhangen met het bredere plaatje van naleving, staat in het overzicht van regelgeving en naleving. Welke formuleringsfilosofieën bepalen welke beweringen je vanzelf al kunt dragen, staat in de gids over formuleringstypes. En zodra je beweringen veilig en onderbouwd zijn, is de volgende stap om er teksten van te maken die ook echt verkopen, wat de gids over marketingstrategie behandelt.
Beweringen zijn geen juridisch vinkje dat je aan het eind van de productontwikkeling zet.
De briefing die je schrijft voordat er aan de formule wordt gewerkt, legt de meeste ervan al voor je vast.
Ze zijn een strategische beslissing die je aan het begin neemt, want ze bepalen de formule, het testbudget, de verpakking, de marketingteksten en het papierwerk voor de regelgeving.
De merken die goed met beweringen omgaan, doen consequent drie dingen.
Ze sommen in de conceptfase elke mogelijke bewering op, voordat er ook maar aan de formule wordt gewerkt. Het budget voor de beweringen komt in het plan naast het budget voor de formule, niet als bijzaak achteraf. En "uiterlijk" wordt het standaardwoord, het woord dat hun marketing tegelijk krachtig en in regel houdt.
Pak je het zo aan, dan houden beweringen op een risico te zijn dat je de lancering in draagt.
Ze worden een van de scherpste instrumenten die je hebt om het product te laten verkopen.
Wat is het verschil tussen een cosmetische bewering en een bewering voor een geneesmiddel?
Een cosmetische bewering beschrijft hoe het product het uiterlijk, het gevoel of de beleving van de consument beïnvloedt ("vermindert het uiterlijk van rimpels", "laat haar zachter aanvoelen"). Een bewering voor een geneesmiddel beschrijft hoe het product de structuur, de werking of de gezondheid van het lichaam beïnvloedt ("stimuleert de aanmaak van collageen", "behandelt acne", "laat haar weer groeien"). Hetzelfde product kan in de ogen van de toezichthouder een geneesmiddel worden, puur door de beweringen die erover worden gedaan. Het woord "uiterlijk" is de praktische grens: gaat je bewering over het uiterlijk, dan blijft ze cosmetisch. Gaat ze dieper, dan komt ze op geneesmiddelengebied.
Wat kost het om een cosmetische bewering te onderbouwen?
Dat hangt van het type af. Beweringen die de formule rechtstreeks draagt (vegan, siliconenvrij, bevat X) kosten niets bovenop de formule zelf. Beweringen waarvoor een test bij een derde partij nodig is (dermatologisch getest, hypoallergeen, geschikt voor de gevoelige huid) kosten 1.500 tot 5.000 euro per bewering per product. Beweringen waarvoor certificering van buitenaf nodig is (COSMOS, Leaping Bunny, Ecocert) kosten 500 tot 3.000 euro per jaar per certificaat, plus aanvraagkosten.
Mag ik zeggen dat mijn product "niet op dieren getest" is?
Ja, maar alleen onder de voorwaarde die artikel 20, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1223/2009 eraan verbindt: noch de fabrikant noch zijn leveranciers mogen een dierproef hebben verricht of laten verrichten op het eindproduct, op het prototype of op enig ingrediënt daarin, en geen enkel ingrediënt mag door anderen op dieren zijn getest om nieuwe cosmetische producten te ontwikkelen. Dat is een vraag over de toeleveringsketen, en daardoor is de uitspraak moeilijk hard te maken. De Europese verboden op dierproeven in artikel 18 zijn een aparte regel met een eigen tijdpad: 11 maart 2009 voor de meeste ervan, 11 maart 2013 alleen voor toxiciteit bij herhaalde toediening, toxiciteit met betrekking tot de voortplanting en toxicokinetiek, dus 2013 sloot het stelsel af in plaats van het te openen. In markten waar dierproeven niet verboden zijn, mag de bewering als ze waar is, maar "cruelty-free" met een erkend certificaat is meestal geloofwaardiger.
Wat is het sterkste bewijs dat ik voor een cosmetische bewering kan hebben?
Een gepubliceerde klinische studie op het eindproduct, met een panel dat groot genoeg is om het resultaat statistisch te dragen, en met een gevalideerde methodologie. Daarna komt een klinische studie op het eindproduct, in eigen huis of uitbesteed. Daaronder staat bewijs op ingrediëntniveau, gecombineerd met een sterke onderbouwing voor het eindproduct. Het zwakste bewijs dat nog aanvaardbaar is, zijn de ingrediëntgegevens van de leverancier alleen, en die zijn vaak niet genoeg om een specifieke bewering over het product te dragen. Voor de EU-markten zit het bewijs in het productinformatiedossier.
Mag ik beweringen doen op basis van wat het ingrediënt in het algemeen doet?
Gedeeltelijk. Je mag zeggen "bevat hyaluronzuur" en feitelijk beschrijven wat hyaluronzuur in het algemeen doet. Je mag niet automatisch beweren dat jouw specifieke product dat resultaat levert, want de formulering, de concentratie en het afgiftesysteem bepalen samen of het ingrediënt in het eindproduct werkt. Wil je het specifieke resultaat beweren, dan heb je bewijs op het eindproduct nodig. Meer over de band tussen ingrediënt en bewering staat in de gids over cosmetische ingrediënten.
Wat gebeurt er als ik een bewering doe die ik niet kan onderbouwen?
In de EU kunnen de instanties van de lidstaten bevelen dat de bewering verdwijnt, boetes opleggen en in ernstige gevallen eisen dat het product uit de handel wordt genomen. Het productinformatiedossier moet het bewijs van het geclaimde effect bevatten wanneer de aard of het effect van het product dat rechtvaardigt, en artikel 11, lid 3, verlangt dat het ter gerede beschikking staat van de bevoegde instantie, die er op elk moment om kan vragen. Er is geen ingeplande audit van elk dossier: het woord audit komt in de verordening niet voor, en wat artikel 22 van de lidstaten vraagt is controle op de markt "op gepaste schaal", plus een evaluatie van hoe dat toezicht werkt, ten minste om de vier jaar. In de VS behandelt de FTC de beweringen in reclame en kan zij handhavend optreden, soms in de vorm van een class action. Buiten de toezichthouders om zit de grootste kostenpost vaak in de markt zelf: platforms als Amazon, retailers en reviewsites halen producten met onvoldoende onderbouwde beweringen weg, en eenmaal weg is terugkomen lastig.
Gelden voor influencers en ambassadeurs dezelfde regels over beweringen?
Ja. Doet een influencer of merkambassadeur een bewering over je product, dan telt die bewering als communicatie van het merk en valt ze onder dezelfde regels. Je kunt aansprakelijk worden gehouden voor wat mensen namens jou over je product zeggen. Geef elke influencer en ambassadeur een briefing over welke beweringen ze wel en niet mogen doen, en leg het vast in het contract. "Maakt mijn huid zachter" mag. "Heeft mijn eczeem genezen" niet, wie het ook zegt.
De AI heeft deze pagina getranscreëerd uit het Engelse origineel en de juridische termen getoetst aan de officiële versie van de verordening in deze taal. Lees het Engelse origineel
Verder lezen
Eerlijke kijk op AI in de cosmetica van iemand met 30 jaar ervaring in de sector. Wat AI wel kan, wat niet, en hoe je het slim inzet in je eigen merk.
Hoe je monsters van cosmetische producten aanvraagt, beoordeelt en van feedback voorziet. Een praktische gids bij het monsterproces die dure productiefouten voorkomt.
Hoe je een haarverzorgingslijn opbouwt die echt verkoopt. Van kapper tot consultant: productkeuze, professioneel tegenover retail, en de strategie voor je lancering.
